Wie\u015b po\u0142o\u017cona na p\u00f3\u0142nocno-wschodnim skraju gminy Grabowiec, nad rzek\u0105 Kalin\u00f3wk\u0105, w obr\u0119bie Dzia\u0142\u00f3w Grabowieckich. Na terenie miejscowo\u015bci istnieje grodzisko wczesno\u015bredniowieczne datowane na V1II\/IX-XII wiek (E. Banasiewicz 1990, s. 97). Wsp\u00f3\u0142czesna wie\u015b posiada jednak du\u017co m\u0142odsz\u0105 metryk\u0119. Pierwszy raz Skibice wymieniono w \u017ar\u00f3d\u0142ach w w roku 1531 i w\u00f3wczas liczy\u0142y 1\/2 lana u\u017cytk\u00f3w. Wed\u0142ug rejestru poborowego w 1578 roku wie\u015b nale\u017ca\u0142a do starostwa grabowieckiego i by\u0142o tu 1\/2 \u0142ana u\u017cytk\u00f3w, 2 zagrodnik\u00f3w z ziemi\u0105 i 1 komornik (A. Jab\u0142onowski 1902, s. 226 i 250). Dzieje miejscowo\u015bci w XVII i XVIII wieku nie s\u0105 znane. Zapewne nie nale\u017ca\u0142a jednak do starostwa grabowieckiego, gdy\u017c nie wymieniaj\u0105 j\u0105 \u017cadne lustracje z tego okresu.<\/p>\n\n\n\n
Pod koniec XVIII lub na pocz. XIX wieku Skibice nale\u017ca\u0142y do d\u00f3br szystowickich. W 1814 roku w\u0142a\u015bcicielem Szystowic, Majdanu, Kalin\u00f3wki i Skibie by\u0142a Anna z Kowuzbich i Miko\u0142aj Tele\u017cy\u0144scy (J. A. Wadowski 1907, s. 278). W 1815 roku dzier\u017cawc\u0105 d\u00f3br Szystowice by\u0142 Rajmund C\u0142imieli\u0144ski. W 1820 roku Anna Tele\u017cy\u0144ska przekaza\u0142a maj\u0105tek swemu synowi Henrykowi Czernieckiemu. W 1842 roku wie\u015b nale\u017ca\u0142a do Wojciecha Wolnickiego, a w 1849 roku do Holtzera.
Spis z 1827 roku notowa\u0142 Skibice w powiecie hrubieszowskim i parafii Grabowiec. Liczy\u0142y w\u00f3wczas 20 dom\u00f3w i 108 mieszka\u0144c\u00f3w. W 1840 roku wie\u015b nale\u017ca\u0142a do unickiej parafii w Grabowcu i gminy Szystowice (F. Rzemieniuk 1991, s. 203). W 1845 roku istnia\u0142a tu karczma, kt\u00f3ra uzyska\u0142a patent na dalsze prowadzenie wyszynku alkoholu.
W 1873 roku folwark Skibice oddzielono od d\u00f3br Szystowice i w\u00f3wczas liczy\u0142y 383 morgi powierzchni, w tym 319 m\u00f3rg ogrod\u00f3w i grunt\u00f3w ornych, 31 m\u00f3rg \u0142\u0105k, 26 m\u00f3rg pastwisk i 7 m\u00f3rg nieu\u017cytk\u00f3w. W folwarku by\u0142o 10 budynk\u00f3w drewnianych, a wie\u015b liczy\u0142a 16 dom\u00f3w i 244 morgi ziemi. W 1874 roku dobra Skibice kupi\u0142a Cecylia z Kie\u0142czewskich Wejchert, \u017cona Emiliana Wejcherta. W 1879 roku od poprzedniej w\u0142a\u015bcicielki za 15 420 rubli kupi\u0142 je Konrad Piotr \u015awidzi\u0144ski, natomiast w 1885 roku od niego kupi\u0142 syn Ludwik za 20 tys. rubli. Ten ostatni zapewne zad\u0142u\u017cy\u0142 maj\u0105tek w Towarzystwie Kredytowym Ziemslcim, bowiem w 1903 roku od Towarzystwa kupi\u0142 je za 22 655 rubli Roman \u015awidzi\u0144ski.
Wed\u0142ug spisu z 1921 roku wie\u015b liczy\u0142a 29 dom\u00f3w i 193 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym 8 Ukrai\u0144c\u00f3w, natomiast kolonia 2 domy i 12 mieszka\u0144c\u00f3w, wy\u0142\u0105cznie Ukrai\u0144c\u00f3w. 23 stycznia Niemcy wysiedlili mieszka\u0144c\u00f3w wsi Skibice.<\/p>\n\n\n\n
\u0179R\u00d3D\u0141O:\u00a0J\u00f3zef Nied\u017awied\u017a –\u00a0Leksykon historyczny miejscowo\u015bcidawnego wojew\u00f3dztwa zamojskiego.<\/p>\n\n\n\n